شمع های بالابر بتنی توضیح داده شده: انواع، رتبه بندی بار، و راهنمای انتخاب

لنگرهای بالابر بتنی که لنگرهای بالابر یا لنگرهای نصب نیز نامیده می شوند، نقاط اتصال فولادی تعبیه شده ای هستند که وزن یک عنصر بتنی پیش ساخته را از قلاب جرثقیل به خود بتن منتقل می کنند. قبل از اینکه یک پانل دیواری، تیر، ستون یا راه پله قالب بندی، انباشته، حمل و نقل یا برپا شود، حداقل باید یک خرطومی با اندازه مناسب در المان ریخته شود. مهمترین تصمیمات بلند کردن - نوع لنگر، محدودیت بار کاری، مقاومت بتن در اولین باربری، فاصله لبه، و زاویه بند - باید در مرحله طراحی و قالب بندی به جای در محل انجام شود.

این راهنما توضیح می‌دهد که لوگ‌های بالابر بتنی چیست، چگونه با کلاچ‌های بالابر کار می‌کنند، رتبه‌بندی بار و عوامل ایمنی در عمل چگونه رفتار می‌کنند، و چگونه لنگر مناسب را انتخاب و نصب کنیم تا هر بالابر قابل پیش‌بینی، تکرار و ایمن باشد.

کاری که یک لول بالابر بتنی در واقع انجام می دهد

هنگامی که یک عنصر پیش ساخته از قالب خارج می شود، لول بالابر تنها اتصال باربر بین جرثقیل و چندین تن بتن است. یک بند دارای دو ناحیه است. ناحیه تعبیه شده با دنده ها، صفحه خمیده یا گل میخ سردار شکل می گیرد تا بتواند یک پیوند مکانیکی قوی با بتن اطراف ایجاد کند. ناحیه در معرض، معمولا یک حلقه، یک چشم، یا یک سوکت صاف، در صفحه قالب قرار می گیرد، و این قسمتی است که کلاچ بالابر در طول لیفت چنگ می زند.

نحوه عبور بار از طریق سیستم

مسیر نیرو در بالابر استاندارد عبارت است از: قلاب جرثقیل، تیر تسمه یا پخش کننده، کلاچ بالابر، سر لنگر آشکار، بدنه لنگر تعبیه شده و در نهایت بتن و آرماتور آن. لنگر تنها حلقه در این زنجیره است که پس از سخت شدن بتن نمی توان آن را به صورت داخلی بازرسی کرد. اگر سایز بند کم باشد یا در زاویه اشتباه نصب شده باشد، مشکل تا زمانی که المنت از جرثقیل آویزان شود پنهان می ماند. این امر باعث می شود مراحل انتخاب و نصب مهمتر از هر جزء دیگر ریگینگ باشد.

فرمت های متداول لیفت بالابر

کارخانه های پیش ساخته با تعداد کمی قالب کار می کنند و هر کدام بسته به هندسه عنصر و روش بلند کردن دارای مزایای واضحی هستند.

لنگرهای نصب و لنگرهای دو سوراخه دو قالبی هستند که معمولاً برای بلند کردن بتن سازه ای عرضه می شوند. هر دو برای استفاده با کلاچ و سخت افزار قلاب سازگار طراحی شده اند.

لنگر نصب برای بلند کردن بتن سازه این لنگر نصب به گونه ای طراحی شده است که با یک کلاچ بالابر برای ایمن سازی عناصر بتنی پیش ساخته، ظرفیت بارگذاری بالا، ساخت و ساز بادوام و مقاومت در برابر خوردگی برای محیط های پرکاربرد، جفت شود. مشاهده محصول →

چگونه یک لنگه بالابر با یک کلاچ بالابر جفت می شود

کلاچ بالابر جزء کوپلینگی است که روی سر لوگ در معرض قفل می شود. اپراتور یک پین فنری را عقب می کشد، فک کلاچ را روی سر لنگر می کشد و پین را رها می کند. پین به یک شیار قفل ماشینکاری شده در سر لنگر می‌چسبد و یک اتصال مکانیکی مثبت ایجاد می‌کند که می‌تواند در چند ثانیه درگیر شود، حتی زمانی که عنصر دور از دسترس باشد. همین عمل برای آزاد کردن کلاچ پس از تنظیم المنت به صورت معکوس عمل می کند.

چرا به جای غل و زنجیر از کلاچ استفاده می کنیم و دور یک بند حلقه دار می زنیم؟ اتصال کلاچ سریع‌تر، محکم‌تر است و به سر لنگر اجازه می‌دهد که تقریباً همسطح سطح بتن قرار گیرد، که قالب‌گیری، انباشته کردن و تکمیل را ساده‌تر می‌کند. سر فلاش همچنین از حلقه‌های بیرون زده که می‌توانند در هنگام راه رفتن کارگران بین پانل‌های انباشته، گیره‌ها یا جراحات ایجاد کنند، جلوگیری می‌کند.

تطبیق کلاچ با سر لنگر

سازگاری کلاچ به لنگر یک موضوع هندسی است، نه فقط نام تجاری. فک کلاچ باید با قطر بیرونی و نیمرخ سر لنگر مطابقت داشته باشد و پین قفل باید به درستی در شیار قرار گیرد. یک کلاچ از یک سیستم که روی سر لنگر از سیستم دیگر استفاده می‌شود، می‌تواند کاملاً مناسب به نظر برسد، اما ناحیه یاتاقان ممکن است خیلی کوچک یا ناهماهنگ باشد و باعث تغییر شکل سر تحت بار شود. همیشه جدول سازگاری سازنده را بررسی کنید یا از یک سیستم کامل لنگر و کلاچ استفاده کنید.

سیستم لمسی لبه مغناطیسی برای قالب های پیش ساخته این سیستم لمسی لبه مغناطیسی آهنرباهای داخلی و یک پوسته جوش داده شده را برای تثبیت قالب پیش ساخته، کاهش تکرار دستی و پشتیبانی از تولید خودکار با طراحی سوراخ رباتی با دست ترکیب می کند. مشاهده محصول →

رتبه بندی بار، عوامل ایمنی و نقش مقاومت بتن

بار کاری ایمن لوگ بالابر بتن یک عدد چاپ شده روی لنگر نیست. این به چهار متغیر بستگی دارد: بار نهایی فولاد لنگر، ضریب ایمنی، مقاومت بتن در لحظه بلند شدن و جهت نیروی اعمالی.

بار نهایی در مقابل بار کاری

بار نهایی نیرویی است که در یک آزمایش کنترل شده، لگ یا بتن اطراف آن از کار می افتد. حد بار کاری (WLL) حداکثر بار مجاز در سرویس است که با تقسیم بار نهایی بر ضریب ایمنی محاسبه می شود. برای لنگرهای بالابر ریخته گری، فاکتورهای ایمنی 2.5 تا 4.0 در عمل پیش ساخته معمولی هستند. کاربردهای بالابر انسانی، مانند پانل هایی که از بالای پرسنل بلند می شوند، معمولاً در انتهای آن محدوده قرار دارند.

چرا مقاومت بتن حد واقعی است؟

در عمل، فولاد لنگر به ندرت اولین قطعه ای است که خراب می شود. خروجی و شکستگی لبه بتن زمانی اتفاق می افتد که بتن مقاومت در نظر گرفته شده در جدول بارگذاری را نداشته باشد. یک کارخانه پیش ساخته معمولی منتظر می ماند تا تست های مکعبی یا استوانه ای حداقل قدرت را نشان دهند 15 تا 25 مگاپاسکال قبل از قالب گیری، و اکثر جداول بار لنگر حداقل فرض می کنند 20 تا 30 مگاپاسکال برای ظرفیت نامی کامل بلند کردن با بتن ضعیف‌تر، حاشیه ایمنی مؤثر را کاهش می‌دهد حتی اگر لنگر کاملاً نو باشد.

این فاکتورهای بار از رابطه مثلثاتی اصلی بین زاویه زنجیر و نیروی ساق (1 تقسیم بر سینوس زاویه) می آیند که در محاسبات ریگ استاندارد است. بیشتر جداول بار تامین کننده شامل کاهش بار کاری برای بالابرهای شیبدار دقیقاً به دلیل همین اثر است.

وقتی زاویه نادیده گرفته می شود چه اتفاقی می افتد

اگر پلان بالابر یک بالابر عمودی را فرض کند اما تسمه های واقعی در 30 درجه قرار گیرند، نیرو در هر پایه بند دو برابر می شود. لنگر که اندازه درستی به نظر می رسید، ناگهان دو برابر بار طراحی خود را حمل می کند. بسیاری از خرابی‌های حیاط به این ترتیب اتفاق می‌افتند، نه به این دلیل که اندازه لنگر کمتر بود، بلکه به این دلیل که زاویه بند واقعی هرگز در محاسبه لحاظ نشده بود. قبل از انتخاب لگ، هندسه واقعی بالابر را تعریف کنید.

فاصله لبه، فاصله لنگر، و عمق جاسازی

یک لنگه بالابر تنها زمانی ظرفیت کامل خود را توسعه می دهد که بتن کافی در اطراف آن وجود داشته باشد تا از شکستگی مخروطی شکل جلوگیری کند. سه مقدار هندسی برای هر نصب مهم است:

• حداقل فاصله لبه - فاصله از مرکز لنگر تا نزدیکترین لبه آزاد. اگر این مقدار خیلی کوچک باشد، بتن در حین بالابر می ریزد.
• حداقل فاصله لنگر - فاصله مرکز به مرکز بین لنگه های مجاور. همپوشانی مخروط های شکست ظرفیت کل گروه را کاهش می دهد.
• حداقل عمق جاسازی - عمق بدنه لنگر در داخل بتن. این مقدار بتن موجود برای مقاومت در برابر خروج را کنترل می کند.

مقادیر موجود در جدول راهنمایی بر اساس تمرین معمولی بالابر پیش ساخته است. اعداد دقیق به نوع لنگر، مقاومت بتن و داده های بار تامین کننده بستگی دارد و مقادیر منتشر شده تامین کننده همیشه در اولویت هستند.

مراحل نصب که تعیین می کند آیا یک لنگه می تواند کار خود را انجام دهد یا خیر

حتی یک لنگر که به درستی انتخاب شده باشد، اگر قبل از قرار دادن بتن در قالب محکم نشود، شکست خواهد خورد. مراحل زیر نشان دهنده نحوه قرارگیری لنگرها در کارخانه های پیش ساخته مدرن است.

1. قبل از بتن ریزی، لنگر را به قالب ثابت کنید. از یک موقعیت گیر اختصاصی لنگر یا نگهدارنده مغناطیسی استفاده کنید تا سر لوگ در یک سطح قرار گیرد و نتواند در حین لرزش جابجا شود.
2. در قالب‌های فولادی، موقعیت‌دهنده‌های مغناطیسی سریع‌ترین گزینه هستند زیرا لنگر را محکم نگه می‌دارند و فوراً آزاد می‌شوند. یاد بگیرید چگونه آهن ربا را وارد کنید قبل از ریختن بتن، موقعیت دهنده لنگر را روی صفحه قالب قفل کنید.
3. شکاف بین سر لنگر و صورت فرم را ببندید. اگر خمیر به داخل شیار قفل یا رزوه ها نشت کند، کلاچ پس از قالب گیری به درستی درگیر نمی شود.
4. آرماتور را طوری قرار دهید که با بدنه لنگر برخورد نکند. روش استاندارد این است که حداقل 20 تا 30 میلی متر فاصله در اطراف لنگر حفظ شود تا بتن بتواند آزادانه جریان داشته باشد و در اطراف آن فشرده شود.
5. بتن را چند لایه در اطراف ناحیه لنگر متراکم کنید. لرزش باید برای پر کردن فضای زیر سر لنگر کافی باشد اما نه آنقدر تهاجمی که لنگر از موقعیت خود منحرف شود.
6. سر لنگر را بلافاصله پس از قالب گیری تمیز کنید. از یک برس برای جدا کردن خمیر از شیار قفل استفاده کنید و سر را از نظر تغییر شکل یا آسیب بررسی کنید.
7. مقاومت بتن اندازه گیری شده را در زمان اولین بالابر ثبت کنید. این عدد به شما می گوید که آیا می توان از لنگر با ظرفیت نامی کامل خود استفاده کرد یا خیر.

نارسایی های متداول لوگ بلند کردن و نحوه پیشگیری از آنها

اکثر تصادفات بلند کردن با لنگرهای ریخته‌شده از تعداد کمی از الگوهای قابل پیش‌بینی پیروی می‌کنند. جدول زیر خرابی هایی را که اغلب در محوطه های پیش ساخته دیده می شود و کنترل هایی که آنها را متوقف می کنند فهرست می کند.

هر یک از این خرابی ها با یک چک لیست کوتاه قبل از لیفت قابل پیشگیری است. زمان صرف شده برای بررسی مقاومت بتن، هندسه لنگر و زوایای بند بسیار ارزان‌تر از پانل رها شده است.

نحوه انتخاب لول بالابر بتنی مناسب

انتخاب لول بالابر از یک منطق پنج مرحله ای پیروی می کند. وزن عنصر، آرایش نقطه بالابر، هندسه زنجیر، ضخامت بتن، و نوع قالب کار کنید، و خانواده تیغه درست به خودی خود ظاهر می شود.

مرحله 1 - بار در هر نقطه بالابر را محاسبه کنید

وزن کل عنصر را بر تعداد نقاط بالابر تقسیم کنید، سپس ضریب ایمنی و ضریب زاویه را اعمال کنید. وزن لوازم جانبی بلند شده مانند تیرهای پخش یا قالب را به وزن المنت اضافه کنید. نتیجه حداقل محدودیت بار کاری در هر لنگه است.

مرحله 2 - خانواده Lug را انتخاب کنید

برای عناصری که در یک نقطه با کلاچ بلند می شوند، لنگر نعوظ انتخاب معمولی است. برای عناصر گسترده یا سنگینی که در دو یا چند نقطه با تسمه بلند می شوند، یک لنگر دو سوراخه نیرو را در یک منطقه بزرگتر توزیع می کند و به یک غل یا پایه زنجیر اجازه عبور می دهد.

لنگر دو سوراخ برای بلند کردن پیش ساخته چند نقطه ای این لنگر دو سوراخ سوراخ های باربر دوگانه را برای بلند کردن پایدار و متعادل عناصر بتنی پیش ساخته ارائه می دهد و هنگام استفاده با تسمه ها نیرو را در سطح وسیع تری توزیع می کند. مشاهده محصول →

مرحله 3 - ضخامت بتن را بررسی کنید

عنصر باید به اندازه کافی ضخیم باشد تا عمق جاسازی مورد نیاز را داشته باشد. یک لگ 5 تنی با ضخامت 140 میلی متری به ضخامت بتن حداقل 200 میلی متر نیاز دارد. اگر عنصر نازک‌تر است، به یک بند کوچکتر، نقاط بالابر بیشتر یا یک لنگر مخصوص طراحی شده نیاز دارید.

مرحله 4 - روش ثابت را با قالب مطابقت دهید

در قالب های فولادی، پوزیشنرهای مغناطیسی زمان تعیین موقعیت را به ثانیه کاهش می دهند و لنگر را دقیقاً در ارتفاع مناسب نگه می دارند. در قالب های چوبی یا پلاستیکی، پوزیشنرهای پلاستیکی پیچ یا میخی، لنگر را در جای خود نگه می دارند، اما نصب آن کمی بیشتر طول می کشد.

مرحله 5 - محیط زیست را در نظر بگیرید

تیغه های استاندارد کربن فولادی برای تولید داخل ساختمان و قرار گرفتن در معرض معمولی مناسب هستند. برای عناصری که در فضای باز در محیط‌های ساحلی یا خورنده ذخیره می‌شوند، لنگرهای گالوانیزه یا فولادی ضد زنگ را در نظر بگیرید تا سر در معرض آن زنگ نزند و با کلاچ تداخل پیدا نکند.

مقایسه کنید طیف کاملی از لنگرهای ریخته گری، کلاچ ها و آهنرباهای قالب قبل از قفل کردن طرح گیره ای که به درستی اندازه باشد، به درستی تعبیه شده باشد، و به درستی با کلاچ خود مطابقت داشته باشد، از صدها چرخه بلند کردن دوام می آورد، در حالی که یک مجموعه نامتناسب می تواند در پانل اول از کار بیفتد.

سوالات متداول در مورد لوگ های بالابر بتنی

1. تفاوت بین لنگه بالابر بتن و لنگر نعوظ چیست؟

هیچ تفاوت عملی وجود ندارد. لنگه بالابر اصطلاح عمومی برای هر نقطه بالابری ریخته گری است. لنگر نصب نامی است که در کاتالوگ های محصولات پیش ساخته برای همان جزء استفاده می شود، معمولاً زمانی که لنگر با یک کلاچ منطبق برای نصب پانل جفت می شود.

2. آیا می توان بعد از ریخته گری مجدداً از بند بلند کننده بتن استفاده کرد؟

نه. گیره در المنت ریخته می شود و تمام طول عمر خود را در آنجا می ماند. فقط از اجزای کلاچ، زنجیر و غلاف استفاده مجدد می شود. اگر به یک نقطه اتصال قابل جابجایی نیاز دارید، از یک لنگر سوکت رزوه دار با یک پیچ چشمی قابل جدا شدن استفاده کنید.

3. به طور معمول از چه فاکتور ایمنی برای بلند کردن لگ ها استفاده می شود؟

لنگرهای بالابر ریخته گری معمولاً از یک ضریب ایمنی استفاده می کنند 2.5 تا 4.0 نسبت به بار نهایی فاکتور دقیق به نوع لنگر، کاربرد بالابر و خطر قرار گرفتن پرسنل در زیر بار بستگی دارد، به همین دلیل است که مستندات تامین کننده باید همیشه رعایت شود.

4. حداقل مقاومت بتن مورد نیاز قبل از بلند شدن چقدر است؟

بسیاری از گیاهان پیش ساخته منتظر قدرت مکعب حداقل هستند 15 تا 25 مگاپاسکال قبل از قالب گیری با این حال، اکثر میزهای بار لنگر حداقل مقاومت را در نظر می گیرند 20 تا 30 مگاپاسکال برای ظرفیت نامی کامل جدول را برای لنگر خاص بررسی کنید و اگر استحکام اندازه گیری شده کمتر است، بار بلند کردن را به طور متناسب کاهش دهید یا صبر کنید.

5. لنگر بالابر چقدر باید در بتن تعبیه شود؟

برای لنگرهای معمولی در محدوده بار کاری 3 تا 8 تن، عمق جاسازی معمولاً بین 120 میلی متر و 170 میلی متر . مقدار دقیق در جدول بار تامین کننده لنگر چاپ شده و به اندازه لنگر و مقاومت بتن بستگی دارد.

6. آهنرباهای داخلی چیست و چرا برای نصب لوگ بالابر اهمیت دارند؟

آهنرباهای ورودی دستگاه های موقعیت یابی مغناطیسی هستند که در قالب های فولادی استفاده می شوند. آنها موقعیت گیر لنگر، پخ یا سایر قسمت های تعبیه شده را محکم در مقابل صفحه قالب نگه می دارند و از حرکت لنگر در حین ارتعاش بتن جلوگیری می کنند. آنها زمان راه اندازی قالب را کوتاه می کنند و دقت موقعیت هر لنگه بالابری را بهبود می بخشند.